De eigenzinnige dochter van de princeps

Voor de west-Italiaanse kustlijn, ongeveer op de scheidslijn tussen de regio’s Latium en Campanië, ligt het eilandje Ventotene. In de oudheid stond dit eiland bekend als Pandateria en deed het dienst als oord van ballingschap voor (onder andere) menige vrouw uit het Julisch-Claudius geslacht ten tijde van het Principaat en het Vroege Keizerrijk. De eerste vrouw van deze familielijn die in deze periode hier naartoe werd verbannen, was Julia Caesaris Maior: de dochter van Augustus, eerste Keizer van Rome.

Lees verder De eigenzinnige dochter van de princeps

Advertenties

De koning die zich een god waande

In de zuidoostelijke Turkse provincie Adiyaman bevindt zich op de hoogste piek van het noordelijke “Tweestromenland” een wel heel bijzonder bouwwerk, namelijk de heilige laatste rustplaats (hierothesion) van Antiochus I Theos. Welk idee de Commageense koning had toen hij deze tombe op de berg Nemrud liet bouwen wordt duidelijk aan de hand van een Griekse inscriptie die ter plaatse werd gevonden. Alvorens deze nomos van Antiochus I Theos te behandelen, weid ik eerst uit over twee andere koninklijke begraafplaatsen in het Koninkrijk Commagene. Lees verder De koning die zich een god waande

Het Koninkrijk Commagene

In de Krokusvakantie bracht ik een flitsbezoek aan Amsterdam met als doel twee tentoonstellingen te bezoeken, waarvan een in het Allard Pierson Museum. Alhoewel ik het archeologiemuseum van de UvA in het verleden vaker had bezocht, was ik de levensgrote leeuw – die je vanaf het einde van de gang aanstaart – glad vergeten. De eerste keer dat ik oog in oog stond met deze leeuw was in 2008 toen ik als kersverse oud-historica een rondreis door Oost-Turkije maakte en Nemrud Daǧi beklom waar – onder andere – deze leeuw huis houdt.

Lees verder Het Koninkrijk Commagene

De aardse en goddelijke vrouwen van Locri Epizephyrii (2)

Rond de achtste eeuw voor Christus begaven reislustige Grieken zich richting het zuiden van Italië waar zij koloniën stichtten in het gebied dat later door de Romeinen Magna Graecia zou worden genoemd. Een van de vijf grootse koloniën was Locri Epizephyrii waar ‘de meest befaamde tempel’ van Italië zich bevond en gewijd was aan de godin Persephone. Er was echter nog een andere godin die hier een bijzondere status genoot, namelijk Aphrodite. Circa 700 kilometer van Locri vandaan werd er in 1887 een bijzondere vondst gedaan die aan haar tempel in Locri wordt gelinkt: de Ludovisi troon.

Lees verder De aardse en goddelijke vrouwen van Locri Epizephyrii (2)

De aardse en goddelijke vrouwen van Locri Epizephyrii (1)

In 2007 studeerde ik af aan de Vrije Universiteit van Amsterdam voor de opleiding Oudheidkunde. Voor mijn scriptie deed ik onderzoek naar verschillende Griekse steden, waaronder enkele Griekse koloniën die in het zuiden van Italië (Magna Graecia) waren gesticht. De focus lag hierbij op de beoefende religie in deze onafhankelijke steden (apoikiai) in de zesde en vijfde eeuw voor Christus. Een van de vijf grootste steden van “Groot-Griekenland” was Locri Epizephyrii, gelegen in de Italiaanse provincie Calabrië. In deze stad genoten vrouwen een bijzondere status, zo blijkt uit diverse archeologische vondsten die hier werden gedaan begin twintigste eeuw, maar ook uit overleveringen van antieke schrijvers als bijvoorbeeld Strabo. 

Lees verder De aardse en goddelijke vrouwen van Locri Epizephyrii (1)

Het Hephaisteion

Hephaestus, de Griekse god van de smeedkunst, had een bijzondere band met de stad Athene en haar beschermster Athena. Beide goden hadden de mensheid verschillende ambachten en kunsten bijgebracht en werden geëerd als hun beschermers. De twee Olympiërs deelden niet alleen een gezamenlijk festival, de Chalkeia, maar werden ook samen vereerd in een tempel die uitkeek over de Atheense agora. Deze tempel verkeert vandaag de dag nog in uitstekende staat en wordt het Hephaisteion genoemd. Lees verder Het Hephaisteion

Hephaestus, het zwarte schaap van het Griekse Pantheon

Aan het einde van boek I van de Ilias, een epos van de befaamde Griekse dichter Homerus, wordt er een beeld geschetst van een goddelijk gezelschap dat achterover leunend op een zetel bekers met nectar nuttigt. Deze goden worden bijgeschonken door één van de twaalf Olympiërs wiens gehink door de zaal het ‘Homerische gelach’ ontketent. Dit zwarte schaap van het Griekse Pantheon was Hephaestus, god van de smeedkunst. Niet alleen liep hij mank, hij was ook nog eens lelijk en werd bovendien bedrogen door zijn beeldschone echtgenote. Hephaestus was echter ook listig en zijn twee rechterhanden waren onmisbaar, zowel voor de goden als Griekse helden en stervelingen. Lees verder Hephaestus, het zwarte schaap van het Griekse Pantheon